Freddy , onze Aids kater

Er was een schuwe kat gesignaleerd in het bos. De kat schoot steeds weg als hij iemand zag en meer dan een flits die er uit zag als een kat , kreeg niemand te zien. Maar , al was het nog nat en koud buiten , het voorjaar kwam er aan en een schuwe kat betekend altijd een ongekastreerde kat en niemand zit te wachten op een nestje verwilderde kittens die op hun beurt weer verwilderde kittens voortbrengen enz.enz. Bovendien , waar een bos is daar zijn jagers en die verklaren bij voorbaat al iedere rennende kat tot een verwilderde kat - die ze mogen schieten van de wet - dus de steeds wegflitsende kat zou echt gevangen moeten worden.
Dat gebeurde en de gevangen kat bleek een broodmagere en slecht in zijn vacht zittende kater te zijn die bovendien ook nog een nare lucht verspreidde.

Hij werd meteen naar de dierenarts gebracht zodat hij   onder narcose goed onderzocht kon worden  - hij was uitermate agressief - en ook meteen gecastreerd zou kunnen worden.  De dierenarts rook ook al iets raars en toen de kat onder narcose niet meer tegen de behandeling kon protesteren bleek al snel waar die nare lucht vandaan kwam. Grote open en zwerende wonden zaten op zijn staart en een enorme knik in de staart wees ook op een gebroken staart. In eerste instantie moesten de wonden goed schoongemaakt worden , antibiotica moest de ontstekingen te lijf gaan en pijnstillers moesten hem van de pijn af helpen. Van castratie kon op dat moment geen sprake zijn , de zweren en open wonden op de staart  zouden precies op de castratieplek  rusten en dat was natuurlijk niet verstandig.  Wel werd nog even de snaptest voor leukemie en aids gedaan.
Helaas , hij bleek aids te hebben.
We gingen naar huis en hij kreeg een ruime kooi waar hij zou moeten blijven tot hij gecastreerd kon worden en er duidelijk zou zijn of de gebroken staart wel of niet geamputeerd zou moeten worden.
De verzorging ging moeizaam want hij bleef agressief maar gelukkig besloot hij dat hij een inhaalslag met eten te goed had , dus de medicijnen konden goed door het eten gedaan worden  , hij at alles helemaal op.

Na 10 dagen was het tijd voor controle en de moeilijkste klus om een agressieve kat vanuit de kooi in een opdrukkooi te krijgen verliep nog redelijk soepel.
Al die dagen had ik geen goed beeld kunnen krijgen van de toestand van zijn staartje want zijn achterkant hield hij angstvallig verborgen en ik moest steeds goed opletten dat hij niet naar me uithaalde als ik zijn kattenbak en etensbakjes verschoonde. Ik was dus reuze benieuwd of de staart geamputeerd zou moeten worden of dat het toch nog mee zou vallen.
Eenmaal onder narcose werd al snel duidelijk dat van amputatie niets zou komen , hij had alleen nog maar een stompje. De rest van de staart was thuisgebleven !
De wonden waren gelukkig allemaal goed genezen en
eenmaal gecastreerd kreeg hij een mooie ruime kooi in de quarantaine. Daar viel het me op dat hij allerlei neurologische afwijkingen had. Hij trilde veel , stond niet op zijn tenen maar op de halve voetjes en als hij ging zitten schoof hij zijn achterwerk op de goede plaats en ging dan netjes zitten. Allemaal een beetje raar maar 1 ding was wel helemaal in orde , als je de kooi opendeed vloog hij op je af om je fors te meppen.

Ondanks dit agressieve gedrag vond ik wel dat hij een hele lieve en aandoenlijk uitstraling had en ik was ondanks de vele uithalen die hij naar mijn handen deed als ik hem verzorgde , erg dol op hem.  Maar ik maakte me wel zorgen.  Zou hij ook zo agressief zijn naar andere katten ? Immers een kat met aids vormt in een groep alleen maar een gevaar als hij vecht.
We hadden hem inmiddels Freddy genoemd.
Freddy was de enige kat die in een kooi zat. De rest van de schuwe katten die in het voorjaar los zouden mogen - na castratie en sterilisatie - liepen gewoon los.
Freddy was zeer geïnteresseerd in de jonge katten uit die groep.  Hij purde naar ze en volgde ze met zijn blik.
1 katertje uit die groep , namelijk ons eenogige Prinsje was ook zeer geïnteresseerd in Freddy. Met hun pootjes maakten ze contact met elkaar en er was geen sprake van enige agressie bij Freddy. Integendeel !

De dag kwam dat de katten uit de quarantaine naar buiten mochten en Freddy mocht nu op zijn beurt los in de quarantaine lopen.  Mijn angst dat hij me misschien in de benen zou klauwen bleek onterecht. Hij was en bleef bang voor handen maar zolang hij die niet zag was alles best. Na een tijdje kon ik hem voorzichtig aaien , zolang hij mijn handen maar niet aan zag komen. Wel kromp hij bij de aanraking helemaal in elkaar en begon te trillen maar hij haalde niet naar me uit.
Prinsje had niet zo goed begrepen dat de quarantaine niet meer zijn huisje was en tot mijn schrik schoot hij de eerste dag alweer naar binnen.  Niets aan de hand. Freddy schoot weliswaar op hem af maar dat was om stevig knuffelpartijtje met Prinsje te beginnen. Die knuffelpartijen van Freddy waren best wel ruig en in het begin hield ik mijn hart vast maar Prinsje is van het gelaten soort , reageerde helemaal niet geschrokken of agressief en Freddy werd ook steeds minder ruig in zijn genegenheid naar Prinsje toe.  Prinsje vertrok dan ook helemaal niet uit de quarantaine , nee , hij woonde er gewoon samen met Freddy.
Overdag ging Prinsje wel op stap en dan ging Freddy in het raam achter de hor liggen en kon urenlang de meest geweldige gezangen laten horen. Dat hield pas op als Prinsje weer thuis was.
 

 En toen , op een mooie zomerdag , schoot Freddy ineens tussen mijn benen de quarantaine uit. Ik hield mijn hart vast en volgde gespannen wat er zou gebeuren. Nou.... niets dus.  Hij liep wat schichtig rond , een paar poezen keken een beetje verbaasd maar liepen weer ongeïnteresseerd door en Freddy begon aan zijn ontdekkingstocht in het bos. Die dag kwamen er zo nu en dan nog wat rare geluiden uit het bos maar eigenlijk gebeurde er niets.
Freddy loopt nu alweer een paar weken los en het is alsof hij hier altijd gewoond heeft. Hij geeft iedereen kopjes , wat niet altijd even slim is want een paar katten zijn daar niet zo van gediend , maar de meeste zijn daar inmiddels al aan gewend.
Freddy is een echte poezenpoes. Nog steeds is hij heel enthousiast als hij Prinsje tegenkomt , dat blijft zijn grootste vriend.
Ik vind Freddy een schat van een kater , heel aandoenlijk zoals hij zijn best doet om zich alle gewoontes hier eigen te maken. Hij voelt zich ook duidelijk al helemaal op zijn gemak. Wat een wereld van verschil met de doodsbange schuwe kater die me werkelijk aanvloog om op mijn handen te kunnen meppen. Hij is nog steeds bang voor handen als je hem van voren probeert te aaien  , hij krimpt dan helemaal in elkaar , maar als hij je handen niet ziet vindt hij het heerlijk om geaaid te worden.
En dan dat staartje !  Hele verhalen houdt hij met dat staartje , het staat werkelijk geen moment stil.
Hij heeft werkelijk een prachtig staartje.
Ik hoop dat Freddy nog heel lang gezond blijft en samen met Prinsje kan genieten van hun 'dingetjes' waarmee ze de dag door brengen.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Anneke Andries | Antwoord 17.04.2012 17.21

Wat een ontroerend verhaal! Prachtig!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

11.10 | 14:48

Heel hartelijk dank vvor Uw donatie , we zijn er heel blij mee !!!
Vriendelijke groeten
Lenička Roozendaal

...
11.10 | 14:13

Heel hartelijk dank voor de donatie en het compliment !!!
Vriendelijke groeten,
Lenička

...
10.10 | 08:53

Donatie gedaan. Voor al het goede werk wat jullie doen.

...
06.10 | 11:14

Wij waren zeer onder de indruk van het artikel in de Telegraaf van 4 Oktober jl.
Ik ga dit jaar mijn kerstpakket aan u doneren. ! Fantastisch werk doet u.

...
Je vindt deze pagina leuk